به گزارش «اخبار خودرو» ، هر ساعت دو نفر در جاده‏های ایران جان می‏‌بازند. نقاط پرحادثه‏ سال‏هاست شناسایی شده‏اند و هرسال آمار آن اعلام می‏شود تا خطی باشد برای گزارش عملکرد و بخشی از یک سخنرانی پرطمطراق. خودروهای بی‏کیفیت چندوچونشان معلوم است و هر روز پلاک می‏شوند. فقط این میان ارزش جان آدمی معلوم نیست و همچنان و هر ساعت دو نفر می‏روند و هرگز برنمی‏گردند. با این حساب نام آنها که هر ساعت جان می‏گیرند دیگر جاده و خیابان نیست، خون‏آشامی است که سیری ندارد. گویا آنچه زیاد داریم جان است که با کم شدنش آب از آب تکان نمی‏‌خورد.

جاده‏های مرگ، خودروهایی که ارابه‏ های مرگ زیبنده‏ نامشان است و کسانی که هوش‌و‌حواسشان به همه‌چیز است جز قانون و حفاظت از جان خود، عواملی هستند که باوجود آن‌که سال‏هاست شناسایی شده‏اند، راهکار مناسبی برای حل آن ارائه نشده که اگر شده‏ بود، هنوز هم جای لکه‏ های خون بر جاده‏ها نقش نبسته بود. نه جریمه‏ ها کارگر افتاده است و نه هشدارها. 
البته این بخش تنها معطوف به خطای انسانی است و مدام در بزنگاه آمار، چماق فرهنگ نداشته رانندگی بر سرش می‏خورد و گویا خیال ارتقا هم ندارد. در آن‌سو هم که خودروها و جاده ‏ها قرار دارند و کلید حل آن در دست مسئولان امر، همچنان همان هستند که بودند. هیچ‌کدام هنوز در آمارهای هرساله و حتی در یک دهه اخیر، جای خود را به دیگری نداده‏اند و حتی دلشان هم نمی‏آید در این جنگ خونین، اعلام بی‏طرفی کنند و پا پس بکشند. به‌طوری‌که امسال تعداد کشته‏ ها در نوروز 25درصد افزایش داشته است.

  نقاط پرحادثه شاید ایمن شوند
سردار تقی مهری، رئیس پلیس راهنمایی‌ورانندگی نیروی انتظامی اعلام کرده است: «جاده، خودرو و انسان سه عامل نقش‌آفرین در تصادفات جاده‏ای هستند.»
براساس اعلام هفته گذشته رئیس پلیس راهنمایی‌و‌رانندگی نیروی انتظامی، ۵۴۰۰نقطه پرحادثه وجود دارد که حدود دوهزار نقطه درون شهرها هستند و مابقی در جاده‏های کشور.
سردار حسین اشتری، فرمانده انتظامی کشور در مهر ماه سال گذشته اعلام کرد سه‌هزار‌و۴۰۰ نقطه حادثه‌خیز در جاده های اصلی کشور وجود دارد و سالانه ۴۰۰ تا ۵۰۰ نقطه ایمن‌سازی می‌شود. بر اساس این دو آمار، یک‌سال گذشته نقطه‏ای ایمن نشده است.
ناایمن‏ بودن جاده‏های کشور، موضوع تازه‏ای نیست و همگان از آن اطلاع دارند. پلیس هرساله آمار آن را اعلام می‏کند و سازمان راهداری هم از تعداد نقاط مشخص‌شده که بیشترین تصادفات و مرگ‌و‌میر در آن رخ می‏دهد، مطلع است اما بودجه لازم برای ایمن‏سازی تامین نمی‏شود.
براساس گفته‏ های وزیر راه و همچنین معاونان او، ایمن‏سازی راه‏ های پرحادثه می‏تواند طی سه‌سال انجام شود. البته این عدد زمانی محقق می‏شود که بودجه لازم نیز تخصیص پیدا کند.
براساس ماده۲۳ قانون رسیدگی به تخلفات رانندگی، پیش‏بینی شده است60درصد از منابع جریمه‏های جاده‏ای باید به سازمان راهداری برای ایمن‌سازی جاده‌ها و ۲۰درصد هم باید به پلیس راهور اختصاص داده شود تا در تامین تجهیزات و طرح‌ها و آموزش فرهنگ ترافیک استفاده کند. به‌رغم آنکه قانون محل اعتبار ایمن‌سازی راه‏ها را پیش‌بینی کرده است و رانندگان پرخطر هم جرایم خود را پرداخت می‏کنند و پلیس در مجازات خاطیان اندکی کوتاه نمی‏آید، اما این بودجه تخصیص نیافته است و سازمان و برنامه و بودجه چندان در این زمینه عجله ‏ای ندارد.

  تابستان، بیشتر جان می‏گیرد
تابستان فصل افزایش سفر در کشور است و به همین دلیل نیز میزان مرگ‌و‌میر در این بازه زمانی افزایش پیدا می‏کند.
به‌گفته سردار تقی مهری، رئیس پلیس راهنمایی و رانندگی نیروی انتظامی، در سال 96، روزانه  ۴۴نفر به‌دلیل تصادفات رانندگی جان خود را از دست می‏دادند که این آمار در تابستان به ۵۳ نفر می‏رسید اما امسال از اول تابستان تا کنون ۵۸۱نفر در صحنه جان باخته‏اند. براساس آمار ۵۰درصد در صحنه تصادف جان‌باخته داریم و ۵۰درصد هم در مسیر درمانگاه و بیمارستان و داخل بیمارستان فوت می‏کنند.  بر اساس این آمار در هرساعت بیش‌از یک نفر جان خود را از دست می‏دهد و این آمار جدای از تعداد کسانی است که قطع عضو و معلول می‏شوند. او در تقسیم‌بندی دلایل مرگ به‌دلیل تصادفات گفته است: «20‌درصد جانباختگان سرصحنه تصادف به‌دلیل سرعت غیرمجاز، 40درصد به‌علت خستگی، خواب‌آلودگی و بی‌توجهی به جلو و 35درصد از جانباختگان به‌دلیل سبقت و سرعت غیر جاز گزارش شده است.»

  همت ملی، دیگر جواب نمی‏دهد
در بسیاری از مشکلات و تنگناهای موجود، همواره بر ملت و عزم ملی تاکید و فراخوانی عمومی صادر می‏شود، بلکه گره از مشکل بگشاید اما در مورد کشته‏های ساعتی، تنها کاری که از دست مردم برمی‌آید، نشستن در خانه و زدن قید سفر و جاده است. البته این امر غیر‌از عدم خستگی و رعایت سرعت مجاز و ممانعت از سبقت‏های بی‏جاست. اما آنچه پررنگ‏تر جلوه می‌کند، بخش خودرو و جاده‏ است. موضوعاتی که مردم پیش‌از این سهم خود را به‌خصوص آنان‌که از قانون  تخطی کرده و می‏کنند، پرداخته‏اند و تنها کافی است از این جیب به آن جیب شود تا به جای جاده‏های مرگ، جاده‏های ایمن داشته باشیم. البته به‌نظر می‏رسد این ایمنی، زمانی حاصل می‏شود که مسئولان و خودروسازان نیز به این نتیجه برسند سهم خود را بپردازند و یا دستکم به اندازه رانندگان متخلف، در بزنگاه خطا، جریمه شوند، بلکه این چرخه اصلاح زودتر به حرکت بیفتد.