خبرنگار روزنامه دنیای خودرو در این باره نوشت :
حمل‌ونقل عمومی یکی از زیرساخت‌های اصلی اقتصاد شهری است و کارآمدی آن، ارتباط مستقیمی با کیفیت ناوگان، هزینه سفر، مصرف سوخت و میزان آلایندگی دارد. در تهران که فشار ترافیک و آلودگی هوا به یکی از چالش‌های مستمر زندگی شهروندان تبدیل شده است، نوسازی تاکسی‌ها نباید صرفا به‌عنوان یک برنامه خودرویی دیده شود؛ این اقدام بخشی از راهبرد کلان مدیریت شهری برای افزایش بهره‌وری و ارتقای کیفیت زندگی در پایتخت است.
در این میان، رانندگان تاکسی در خط مقدم ارائه خدمات عمومی قرار دارند. هر سیاستی که منجر به بهبود شرایط فعالیت آنان شود، درنهایت می‌تواند کیفیت خدماتی را ارتقا دهد که شهروندان هر روز از آن‌ها استفاده می‌کنند. از همین منظر، اختصاص تسهیلات یک‌میلیاردتومانی از سوی سازمان مدیریت و نظارت بر تاکسیرانی شهر تهران برای خرید جک جی ۴ را باید اقدامی در جهت تسهیل نوسازی ناوگان ارزیابی کرد.
با قیمت 2میلیارد و ۶۴۰ میلیون‌تومانی این خودرو، سهم آورده متقاضی به یک میلیارد و ۶۴۰ میلیون‌تومان می‌رسد که در کنار یک‌میلیارد تسهیلات دریافت می‌کند. این میزان مشارکت مالی نشان می‌دهد که توسعه چنین طرح‌هایی، علاوه‌بر تامین اعتبار اولیه، به طراحی سازوکارهای مکمل برای افزایش قدرت خرید رانندگان نیاز دارد. اصل مهم آن است که حمایت اعتباری بتواند فاصله میان ضرورت نوسازی و توان مالی متقاضیان را کاهش دهد و امکان بهره‌مندی طیف گسترده‌تری از رانندگان را فراهم کند.
از سوی دیگر، نوسازی ناوگان باید به‌عنوان سرمایه‌گذاری برای آینده شهر تلقی شود. خودروهای فرسوده معمولا با افزایش هزینه‌های تعمیر و نگهداری و کاهش قابلیت اطمینان همراه هستند. جایگزینی هدفمند این خودروها، درصورت انتخاب محصول مناسب از نظر مصرف سوخت، دوام فنی و هزینه خدمات پس از فروش، می‌تواند به بهبود شرایط اقتصادی فعالیت رانندگان کمک کند. هم‌زمان، شهروندان نیز از ناوگانی برخوردار می‌شوند که پاسخگویی بهتری به نیازهای حمل‌ونقل روزانه دارد.
البته موفقیت این مسیر به تداوم حمایت‌ها وابسته است. شهرداری، شبکه بانکی و نهادهای مسئول می‌توانند با گسترش همکاری‌های مالی، طراحی دوره‌های بازپرداخت متناسب با درآمد رانندگان و پیش‌بینی مشوق‌های بیشتر، اثربخشی طرح‌های نوسازی را افزایش دهند. در این چارچوب، تسهیلات بانکی نباید اقدامی مقطعی باشد، بلکه باید در قالب برنامه‌ای پایدار و قابل ارزیابی دنبال شود.
نکته اساسی آن است که هزینه نوسازی ناوگان نباید صرفا بر دوش راننده قرار گیرد؛ زیرا منافع این اقدام به کل جامعه شهری بازمی‌گردد. کاهش مصرف سوخت، ارتقای ایمنی، بهبود کیفیت خدمات و حرکت به سمت حمل‌ونقل پایدار، اهدافی عمومی هستند که تحقق آن‌ها به مشارکت واقعی مدیریت شهری و نظام تامین مالی نیاز دارد.
درنهایت، ارزش طرح تسهیلات تاکسیرانی تهران تنها به مبلغ یک‌میلیارد تومانی آن محدود نمی‌شود؛ اهمیت اصلی این اقدام در شکل‌گیری مسیری برای نوسازی هدفمند ناوگان است. اگر این سیاست با حمایت‌های مکمل، انتخاب فنی مناسب و برنامه‌ریزی مستمر همراه شود، می‌تواند به الگویی موثر برای بازسازی ناوگان حمل‌ونقل عمومی تبدیل شود؛ الگویی که در آن، حمایت از راننده، ارتقای خدمات شهری و افزایش بهره‌وری اقتصادی در یک مسیر مشترک قرار می‌گیرند.
