مقابله با قاچاق سوخت با شناسه‌دار شدن کارت‌های جایگاه

به این ترتیب، یکی از مشکلاتی که همواره درباره استفاده از کارت‌های آزاد جایگاه مطرح بوده، یعنی نامشخص بودن هویت مصرف‌کننده، تا حد زیادی برطرف می‌شود.

در سال‌های اخیر، استفاده گسترده از کارت‌های آزاد جایگاه و مشخص نبودن هویت افرادی که با این کارت‌ها سوخت‌گیری می‌کنند، نگرانی‌هایی را درباره احتمال سوءاستفاده و قاچاق سوخت به وجود آورده است. در چنین شرایطی، شناسه‌دار کردن تراکنش‌ها می‌تواند امکان پایش دقیق‌تر مصرف را فراهم کند و به شناسایی افرادی که از این کارت‌ها استفاده می‌کنند، کمک کند.

البته در این میان، پیشنهادهایی نیز برای انتقال سهمیه سوخت به کارت‌های بانکی مطرح شده است؛ پیشنهادی که راهکار مناسبی برای حل مساله قاچاق سوخت نیست و دولت نباید به‌سادگی زیر بار اجرای آن برود. همان‌طور که کارت‌های سوخت می‌توانند به مناطق مرزی منتقل شوند، کارت‌های بانکی نیز از این امکان برخوردارند و صرف انتقال سهمیه به کارت بانکی، لزوما مانع قاچاق نخواهد شد. افزون بر این، چنین تغییری می‌تواند مسائل و نگرانی‌های دیگری، از جمله در حوزه امنیت اطلاعات و حفاظت از داده‌های کاربران ایجاد کند.

از این رو، باید میان انتقال سهمیه سوخت به کارت‌های بانکی و هوشمندسازی کارت‌های آزاد جایگاه تفاوت قائل شد. در روش دوم، بدون نیاز به تغییر اساسی در سازوکار تخصیص سهمیه، امکان شناسایی و رصد تراکنش‌های سوختگیری فراهم می‌شود. این رویکرد می‌تواند ضمن حفظ ساختار موجود، نظارت بر نحوه استفاده از کارت‌های آزاد را تقویت کند و زمینه سوءاستفاده‌های احتمالی را کاهش دهد.

براساس آمارهای مطرح‌شده در گذشته، حدود ۵۰ تا ۵۵ درصد از سوخت‌گیری کشور با کارت‌های آزاد جایگاه انجام می‌شد؛ سهمی که بنا بر برخی گزارش‌های اخیر، افزایش نیز یافته است. استفاده نکردن بخشی از مردم از کارت سوخت شخصی و مراجعه به کارت آزاد جایگاه، ضرورت شفاف‌سازی در این بخش را دوچندان می‌کند. هنگامی که هویت استفاده‌کننده از کارت آزاد مشخص نباشد، امکان بررسی دقیق الگوی مصرف و شناسایی موارد مشکوک نیز محدود خواهد بود.