قطعه‌سازان برای حفظ سطح تولید، علاوه‌بر دسترسی مستمر به سفارش و بازار، به منابع مالی کافی و امکان تامین منظم مواداولیه نیاز دارند و هرگونه اختلال در این دو بخش می‌تواند سرعت تولید را تحت‌تاثیر قرار دهد.
نقدینگی در صنعت قطعه‌سازی اهمیت ویژه‌ای دارد؛ زیرا فرآیند تولید به شکل مستمر به خرید مواداولیه، پرداخت هزینه‌های جاری، تامین نیروی انسانی، انرژی و حمل‌ونقل نیاز دارد.
افزایش هزینه هر یک از این بخش‌ها به معنای نیاز بیشتر شرکت‌ها به سرمایه در گردش است. در چنین شرایطی، اگر منابع مالی متناسب با هزینه‌های تولید در اختیار قطعه‌ساز قرار نگیرد، مدیریت جریان نقدینگی دشوارتر می‌شود و شرکت ناچار خواهد بود منابع خود را با حساسیت بیشتری میان بخش‌های مختلف تولید تقسیم کند. این موضوع زمانی اهمیت بیشتری پیدا می‌کند که هم‌زمان قیمت مواداولیه نیز افزایش پیدا کند.
قطعه‌ساز برای تولید همان میزان محصولی که در گذشته تولید می‌کرد، ممکن است امروز به منابع مالی بیشتری نیاز داشته باشد. بنابراین افزایش هزینه مواداولیه تنها یک موضوع قیمتی نیست، بلکه مستقیما بر میزان سرمایه در گردش مورد نیاز واحد تولیدی اثر می‌گذارد.
در کنار مساله نقدینگی، تامین مواداولیه نیز یکی از موضوعات مهم زنجیره قطعه‌سازی است. بخشی از مواد مورد استفاده این صنعت از داخل تامین می‌شود و بخشی نیز به واردات یا زنجیره‌های تامین وابسته است.
در نتیجه، تغییر قیمت مواد، محدودیت‌های تامین، نوسانات ارزی و هزینه‌های حمل‌ونقل می‌تواند برنامه‌ریزی تولید را با پیچیدگی بیشتری همراه کند. قطعه‌ساز برای حفظ ریتم تولید نیاز دارد مواداولیه را در زمان مناسب و با قیمت قابل پیش‌بینی‌تری در اختیار داشته باشد.
اهمیت این موضوع در صنعت‌خودرو از آن جهت است که تولید قطعه ارتباط مستقیمی با تولید خودرو دارد. خودروساز برای ادامه روند تولید به مجموعه‌ای از قطعات نیاز دارد و هرگاه تامین یکی از قطعات با تاخیر مواجه شود، این موضوع می‌تواند برنامه تولید را نیز تحت‌تاثیر قرار دهد. به همین دلیل، پایداری زنجیره قطعه‌سازی تنها برای خود قطعه‌ساز اهمیت ندارد و به طور مستقیم با استمرار فعالیت کل زنجیره خودرو ارتباط پیدا می‌کند.
از سوی دیگر، افزایش هزینه‌های تولید در صورتی که با رشد متناسب درآمد همراه نباشد، می‌تواند فضای تصمیم‌گیری قطعه‌سازان را محدودتر کند.
شرکت‌ها در چنین شرایطی باید میان حفظ سطح تولید، تامین مواداولیه، کنترل هزینه‌ها و سرمایه‌گذاری برای توسعه خطوط تولید تعادل برقرار کنند. در نتیجه، هرچه شرایط تامین مالی و مواداولیه باثبات‌تر باشد، امکان برنامه‌ریزی بلندمدت و توسعه ظرفیت تولید نیز بیشتر خواهد شد.
