رییس شورای سیاستگزاری روزنامه دنیای خودرو در این باره نوشت :
یکی از کمفروغترین آماری که هر سال از سوی وزارت صمت بهمناسبتهایی منتشر میشود، آمار ارتقای کیفیت سالانه محصولات خودرویی است که متاسفانه در افکار عمومی خریداران هم جا افتاده است؛ زیرا با استانداردهای جهان فاصله زیادی دارد.
هفته گذشته شرکت ساپکو یک گردهمایی درباره علل و چرایی این پدیده برگزار کرد و در آن سخنرانان که همه دستاندرکاران تولید قطعات و مجموعههای خودرو و فرهیختگان دانشگاهی بودند، به تفصیل درباره آن سخن گفتند.
حاصل جمع و نقاط مشترک این سخنرانیها سیاستگزاریهای نامطلوب صنعتی و وجود مشکلات عدیدهای چون تامین بهموقع ارز جهت تهیه مواداولیه با کیفیت و ... بود.
ذکر این نکته نیز ضروری است که از زمان تصویب و اجرایی شدن «قانون حفاظت و توسعه صنایع ایران پس از پیروزی انقلات اسلامی که بر اساس بند «ب» آن «شرکتهای بزرگ تولیدی و صنعتی در اختیار دولت قرار گرفتند» تاکنون صنعت خودرو ایران بدون راهبرد و استراتژی روزگار گذراند و فاقد برنامه بوده است.
در این بازه زمانی طولانی به دلیل تحریمهای ظالمانه دول استکباری تنها کشور چین بود که با ایران همکاری کرد؛ آن هم چه همکاریای! زیرا با گذشت 30 سال اجازه طراحی و ساخت قطعه یا مجموعهای را به ایران نداده است.
طی حدود نیم قرن دولتها آمدند و رفتند؛ بدون اینکه برنامه مدون را جهت توسعه این صنعت مهم، مادر و اشتغالزا ارائه داده و اجرایی کنند. در این بین آقای احمدینژاد که در دو دوره چهار ساله رئیس دولت بود با بیان این جمله که: «پراید کیلویی چند؟» آب پاکی را بر روی توسعه این صنعت ریخت و دولتهای پس از آن هم کاری کارستان انجام ندادهاند و همچنان روزگار بر همین منوال میگذرد؛ درحالی که با توجه به توانمندیهای صنعتی موجود کشور ما هم میتوانستیم جایگاه شایستهای میان خودروسازان جهان داشته باشیم، اما فقط فرصتسوزی کردیم. به صراحت میتوان گفت که درصورت داشتن یک راهبرد جامع و مدون و اجرای آن دسترسی به هدفهای توسعه در صنعتخودرو ما آسان بوده، ولی ما همچنان کژراهه رفتیم.
از نخستین قدم در این صنعت
کار ما واردات سیکیدی است
در مقام اشاعه مونتاژ
بهرهگیری ز اصل اسکیدی است
یکی از سخنرانان گردهمایی مذکور گفته بود: «کیفیت متغیری نیست که با یک یا دو عامل محدود تغییر کند، بلکه حاصل زنجیرهای از متغیرهای بههم پیوسته است و اگر این زنجیرهها بهطور نظاممند مورد توجه قرار نگیرد، صحبت از کیفیت صرفا در حد شعار میماند.»
و یا سخنران دیگری گفته بود: «اینکه میگویند دو سوم مشکلات کیفیت مربوط به قطعهسازان است با واقعیت همخوانی ندارد.»
همچنین سردبیر روزنامه «دنیای خودرو» گفته بود: «کیفیت در صنعتخودرو به ابزاری جهت کسب اعتبار تبدیل شده است. کیفیت مستقیما تحتتاثیر سیاستهای قیمتگذاری است و نمیتوان آن را جدا از مکانیزم قیمتگذاری تحلیل کرد؛ زیرا خودروسازان بزرگ جهان سالانه میلیاردها دلار، یعنی سه تا هشت درصد درآمد خود را صرف ارتقای کیفیت میکنند.»
همه این سخنان کاملا با واقعیات و حقایق انطباق دارند؛ ولی آیا خودروسازان ایران به لحاظ نقدینگی آنقدر استطاعت و تمکن مالی دارند که بهعنوان مثال دهها میلیاردتومان را صرف ارتقای کیفیت کنند؟!!
فرجام سخن اینکه: داشتن جایگاه بزرگ هزینههای خاص خود را میطلبد و ما حداقل میتوانیم با بهرهگیری از تجارب خودروسازان آسیایی کاستیها و عقبماندگیهای این صنعت را جبران کنیم و به داشتن چنین صنعتی پویا و توسعهگرا بر خود ببالیم.
