وی درباره مهمترین عقبماندگیهای تولید در صنعت قطعهسازی گفت: «اگر بخواهیم صادقانه وضعیت این صنعت را ارزیابی کنیم، مهمترین عقبماندگی ما نه در توان مهندسی، بلکه در بهروزرسانی فناوریهای تولید است.»
وی افزود: «هنوز بخش قابل توجهی از واحدهای قطعهسازی با ماشینآلات قدیمی، فرآیندهای سنتی و سطح پایین اتوماسیون فعالیت میکنند؛ موضوعی که باعث افزایش هزینه تولید، کاهش بهرهوری و افت رقابتپذیری در بازارهای جهانی شده است.»
دادگراصل با اشاره به ضرورت توسعه فناوری در صنعت قطعهسازی گفت: «فاصله میان صنعت و دانشگاه و همچنین ضعف در سرمایهگذاری برای تحقیق و توسعه (R&D) موجب شده بسیاری از فناوریهای نوین تولید مانند تولید هوشمند، تحلیل دادههای تولید، هوش مصنوعی در کنترل کیفیت و ساخت دیجیتال بهصورت گسترده وارد خطوط تولید نشوند.»
وی ادامه داد: «امروز رقابت در صنعت قطعهسازی صرفا بر سر قیمت نیست، بلکه کیفیت، سرعت تحویل، انعطافپذیری و نوآوری، عوامل تعیینکننده در بازار هستند و برای حضور در این رقابت باید نگاه سنتی به تولید تغییر کند.»
دبیر انجمن مهندسی ساخت و تولید کشور درباره الزامات داخلیسازی واقعی در صنعتخودرو گفت: «داخلیسازی صرفا به معنای تولید یک قطعه در داخل کشور نیست؛ بلکه به معنای دستیابی به دانش فنی، فناوری ساخت، مواداولیه، تجهیزات و توان طراحی آن قطعه است.»
وی تاکید کرد: «اگر همچنان وابسته به مواد، تجهیزات یا دانش خارجی باشیم، نمیتوان از داخلیسازی پایدار سخن گفت.»
دادگراصل توسعه زنجیرهتامین داخلی، سرمایهگذاری در ماشینابزارهای پیشرفته، ارتقای آزمایشگاههای مرجع، حمایت از شرکتهای دانشبنیان، تقویت مراکز تحقیق و توسعه و ایجاد ارتباط موثر میان دانشگاه، صنعت و مراکز فناوری را از الزامات تحقق داخلیسازی پایدار عنوان کرد.
وی همچنین گفت: «نظام استانداردسازی و ارزیابی کیفیت نیز باید همگام با فناوریهای روز دنیا ارتقا پیدا کند تا محصولات داخلی بتوانند در بازارهای بینالمللی رقابت کنند.»
عضو هیاتعلمی دانشگاه ملی مهارت درنهایت با اشاره به رابطه میان کیفیت و هزینه تولید افزود: «برخلاف تصور رایج، کیفیت بالاتر الزاما به معنای هزینه بیشتر نیست. در بسیاری از صنایع پیشرفته، کاهش هزینه دقیقا از مسیر افزایش کیفیت حاصل شده است.»
