بر این اساس، تولید ایران‌خودرو ۲۳ درصد کاهش یافته است؛ افتی که می‌تواند فراتر از یک آمار تولیدی، پیامدهایی برای عملکرد این شرکت، زنجیره تأمین و بازار خودرو به همراه داشته باشد.
کاهش نزدیک به ۵۸ هزار دستگاهی تولید ایران‌خودرو در مقایسه با سال گذشته، به معنای کاهش ظرفیت عرضه این خودروساز به بازار است. با توجه به سهم بالای ایران‌خودرو از تولید خودرو کشور، تداوم این روند می‌تواند بر میزان عرضه خودرو اثرگذار باشد و در صورت ثابت ماندن تقاضا، فاصله میان عرضه و تقاضا را افزایش دهد. چنین شرایطی می‌تواند به افزایش نوسانات قیمتی در بازار خودرو منجر شود.
از سوی دیگر، کاهش تیراژ تولید می‌تواند هزینه‌های تولید را تحت‌تأثیر قرار دهد. بخشی از هزینه‌های خودروسازان ماهیت ثابت دارد و با کاهش تعداد خودروهای تولیدی، این هزینه‌ها روی تعداد کمتری از محصولات سرشکن می‌شود. در نتیجه، افت تولید می‌تواند فشار بیشتری بر هزینه تمام‌شده هر خودرو وارد کند و در صورت نبود امکان جبران از مسیر قیمت فروش، حاشیه سود شرکت را کاهش دهد.
پیامدهای این کاهش تنها به خود ایران‌خودرو محدود نمی‌شود و زنجیره قطعه‌سازی را نیز تحت‌تأثیر قرار می‌دهد. کاهش تولید به معنای کاهش سفارش و فعالیت بخشی از قطعه‌سازان است و در صورت تداوم، می‌تواند نقدینگی این شرکت‌ها را تحت فشار قرار دهد. از سوی دیگر، مشکلات مالی در زنجیره تأمین ممکن است روند تأمین قطعات را با اختلال مواجه کند و خود به عاملی برای محدودتر شدن تولید تبدیل شود.
در بخش مالی نیز کاهش تیراژ می‌تواند ظرفیت درآمدزایی ایران‌خودرو را تحت فشار قرار دهد. همچنین، یکی از تبعات مهم افت تولید، کاهش امکان برنامه‌ریزی بلندمدت برای توسعه محصولات و سرمایه‌گذاری‌های جدید است. خودروساز زمانی می‌تواند منابع بیشتری را به طراحی محصول، ارتقای فناوری و توسعه خطوط اختصاص دهد که تولید و فروش از ثبات نسبی برخوردار باشد. ادامه روند نزولی تولید می‌تواند اولویت شرکت را از توسعه به مدیریت مسائل جاری تغییر دهد.
از طرفی، این افت می‌تواند بر سرعت نوسازی سبد محصولات اثرگذار باشد. در شرایطی که منابع مالی و ظرفیت مدیریتی شرکت بیشتر صرف حفظ روند جاری تولید شود، اجرای پروژه‌های مربوط به محصولات جدید ممکن است با کندی بیشتری دنبال شود.
